حال براي چون تويي،

اگر که لايقم بگو.

تا گل غربت نروياند بهار از خاک جانم

با خزانت نيز خواهم ساخت،

خاک بي خزانم

گرچه خشتي از تو را، حتي به رويا هم ندارم

زير سقف آشنايي ها مي خواهم بمانم

بي گمان زيباست آزادي ولي من چون قناري

دوست دارم در قفس باشم که زيباتر بخوانم

در همين ويرانه خواهم ماند و از خاک سياهش

شعرهايم را

به آبي هاي دنيا مي رسانم

گر تو مجذوب کجا آباد دنيايي، من اما

جذبه اي دارم که دنيا را به اينجا مي کشانم

نيستي شاعر که تا معناي حافظ را بداني

ورنه بيهوده نمي خواندي به سوي عاقلانم

عقل يا احساس، حق با چيست؟

پيش از رفتن اي خوب

کاش مي شد اين حقيقت را بداني يا بدانم. 

۱۶ دی سالروز مرگ نامزد س و گ ن د عزیز

تو را نمیدانم اهل کجایی، حتی نمیدانم دوستم خواهی بود یا همراهم - تنها خبر دارم تو هم دنبال من میگردی، میدانم برایت تکیه گاه کسی بودن شیرین است - کاش دنیای ما اینقدر بزرگ نبود، تو میتوانستی همسایه ام باشی، یا همان پسرک هم دانشگاهی که همیشه روبرویم ظاهر میشود، میتوانستی حتی همسفر چند روزه ی من باشی که خانه اش به جای اینهمه فاصله روبروی خانه ام باشد! همین است که همه جا انگار تو را میتوانم پیدا کنم و هیچ جا… دلیلش همین است که همه را به چشم تو میبینم و مانند تو دوست دارم، آخر شاید تو هر کدامشان باشی!

فقط میخواستم اگر روزی پیدایم کردی بدانی چقدر دوستت دارم - باورت بشود که تنهایی سخت ترین بخش زندگی هر انسانی است - قبول کنی که با هم بودن دنیایمان را عوض میکند، حتی اگر چیزی برای خوردن نداشته باشیم، یا سرپناهی برای آسودن، یا… یادت بماند لبخندها و نوازش ها و دلجویی ها برای من و تو زندگی میسازد، نه هیچ چیز دیگر - پس آغوش و لبخند و نوازشت را برای من نگاه دار چون حتم دارم به زودی تو را پیدا میکنم، منتظرم باش.

عادل حبیبی۱۰/۱۰/۸۸

قسمت خوب قضیه :

شاید بزرگترین لذت زندگی اینکه فکر کنی خیلی ها ارزشت رو می فهمند ... خیلی ها می فهمنت .... خیلی ها دوستت دارند ... اینکه می تونی مفید باشی ...

امروز دیدم که یکی از دوستام تازه وایساده اول راه ، راهی که من با کلی سختی رفتم تا به اینجا برسم ... نمی دونست چیکار باید بکنه ... منم نمی دونستم چی باید بهش بگم ... بگم حواسش باشه آدم ها فراموش کارند ... بگم دوران باحالیه ... هرچی فکر کردم فقط یه چیز تونستم بگم اونم این که قشنگ ترین اشتباه زندگیه که خیلی وقتها تجربه ی سختی

مي شه...

یه چند وقتی می شه هرجا می شینم یکی می گه رامتین خر شده بودیا ، جدا ارزشت بیش از این حرفاست ، منم فکر می کردم اینا می گن یه ذره مرهم باشند ، ولی امروز باز از چند نفر مختلف باز این جمله رو شنیدم ... یکیشون گفت داشتی به مینیمم راضی می شدی ... امروز باز به این نتیجه رسیدم اینا بد هم بیراه نمی گن ... فکر کن یه درصد ، هه حتی فکرش هم خنده داره ... خدا رو شکر که اونور ماجرا مغرور شد ما خر نشدیم ... می گن واسه کسی سایه باش که سایت از سرش زیادتر نباشه .... هدفی ندارم از یاد آوری این مسائل ولی خب باز واسم جالب بود توی یک روز اینا رو از آدم های مختلف شنیدم ...

قسمت بد قضیه :

خیلی موقع ها بی دلیل یکی دروغ می گه ... یکی بی دلیل می زنه زیر همه چیز ... یکی بی دلیل متهمت می کنه ... اوایل که چه عرض کنم تا همین چند وقت پیش خیلی ناراحت می شدم ولی الان در بی حسی هستم ... فکر می کنم خدا می بینه ... و اصلا چه ارزشی داره ، دوستی که زورکی نیست اگه به این راحتی ها با تهمت زدن یکی می خواد نباشه ، چرا باید من کاسه ی داغ تر از آش شم ، بذار هر کار دوست داره بکنه ... دوست اصلیم خدا که الکی متهم نمی کنه ... الکی زیر آب بقیه رو نمی زنه ...

نمی دونم آدم ها چرا این قدر راجع به هم می تونن بد نظر بدن ... یه ذره انصاف ... یه ذره نگاه ... حالا حتما هم از طرف مخالف نیست ، آدم های موافق تو هم تا این شرایط رو می بینند شروع می کنن به پایین آوردن جبهه ی مخالف ... چرا آدم ها نمی خوان دهن هاشون رو ببندن ... چرا می خوان پشت هم حرف بزنن ... این حال منو بهم می زنه ، یه جوری می خواد خفم کنه ...

می خوام از این جو خاله زنک بیرون باشم ... می خوام آزاد فکر کنم ... می خوام فقط به خودم و دوست هام فکر کنم ... به دیگران فکر نکنم ... اصلا حرفاشون رو ريسيت کنم ...

چقدر ساده می شه یکی رو جلو دیگران خراب کرد ، حالا با چه هدفی نمی دونم ، ولی یکی رو جلو دیگران خراب می کنن بدیش اینکه دیگران آنقدر اعتماد دارند به طرف که حتی حاضر نمی شوند همه را با هم رو در رو کنند که ببینند چه کسی راست می گه ... ولی هر کار می کنم فقط می تونم به این قضیه بخندم ، چون هر جور فکر می کنم می بینم سر خدا رو که نمی شه کلاه گذاشت ... بالاخره دروغ مثل یخه ازش دژ محکم هم بسازی تا یه آفتاب بزنه تمومه ....

«هر كه مي‌خواهد برود»؛ اين را امام مدام مي‌گفت: با صداي بلند هم مي‌گفت؛ مي‌خواست هر كه مي‌‌خواهد بماند؛ با آگاهي و انتخاب بماند؛ مي‌خواست فقط خالص‌ها بمانند؛ كار درست‌ها بمانند.

براي همين بود كه خودش هم سراغ بقيه آن كار درست‌هايي كه جامانده بودند رفت؛ يكي يكي صدايشان زد؛ يكي يكي خبرشان كرد كه بيايند تا توي اين بزرگ‌ترين حماسه تاريخ جايشان خالي نباشد.

خيلي‌ها تصورشان اين است كه 72 يار عاشورايي امام حسين(ع) از اول تا آخر همراه امام بودند اما ماجرا اصلا اين طوري نبوده؛ از اول سفر تا آخر سفر، امام سراغ خيلي‌ها رفت؛ صدايشان مي‌زد كه بياييد.

بعضي‌ها مي‌آمدند و بيشتري‌ها – حتي قبل از اينكه ماجراي خيانت و بي‌وفايي كوفيان معلوم شوم – عذر و بهانه مي‌آوردند؛ بهانه‌هايي كه ترك كنندگان كاروان امام آوردند.

رسول  كل سال عرق مي خورد نه روز محرم هم عرق مي خورد به جز روز عاشورا اونم مي گفت حسين امروز كه عرق نمي خورم در ميخونه ها بسته است دروغ مي گفت تو روز قيامت نمي خوام آقا سر من منت بزاره، مي خوام روز قيامت خودم برم جهنم. ميوندار هيئت بود قشنگي هيئت به ميوندار هيئته، ميوندار هيئت ما هم رسول  عرق خور بود.هيئت ما به شهر مي رفت  به خيابان ها مي رفت ولي به هر محله اي مي رسيد همه مي گفتند اه هيئت رسول عرق خور اومد آبرو واسه هيئت ما نذاشتند اين طور كه نميشه يه روزي همه ي هيئت داران بزرگان مسجد جمع شدند گفتند اين طور كه نميشه آبرو واسه هيئت ما نذاشتند تصميم گرفتم رسول كه اومد برو از هيئت ما بيرون ، برو هيئت ديگران.آقام رسول اومد مست و پاتيل اومد دهنشو آب كشيد رفت مسجد. رفتم به سويش گفتم رسول برو از اين هيئت، آبرو واسه هيئت ما نذاشتي.هيئت ما رو به اسم تو مي شناسن.هر جا مي ريم مي گن هيئت رسول عرق خور اومد.ساكت نشست به اين ور اون ور نگاه كرد.يهويي گفت مگه هر گله سگ نمي خواد بزاريد منم سگ گله حسين باشم.از اون طرف گفتن سگي بي حيا مثل تو نمي خواهيم.يهويي بلند شد گفت حسين چهل ساله تو عرق خونه كسي جرئت بي حرمتي به من رو نكرده بود.ولي تو ميخونه تو حرمت من رو شكوندند.رفت خونش و درشو بست. هيچي نمي خورد فقط كارش گريه كردن بود.شب عاشورا امناي مسجد مي خوابه خواب ميبينه روز عاشوراست همه خيمه آتيش گرفته،ميگه جلوتر رفتن ديدم يكي از ياران آقا سگي با قيافه رسول داره دنبالم مي كنه.از خواب برخاستم صبح زود رفتم دم در رسول،جلو در رسول ديدم شلوغه، همه بزرگان مسجد اونجا جمع شده اند، همه يه خواب ديده بودند، در رو زديم رسول اومد دم در.گفتيم رسول بيا برگرد به مسجد، گفت شما كه منو خودتون بيرون كرديد راستشو بگين چطور شده اومدين منو ببرين.خواب رو تعريف كرديم.سرشو درشو كوبيد به ديوار دم در.گفت حسين مگه عرق خور را هم دوست داري؟ اگر ميدونستم عرق خور را رو دوست داري. من اصلا عرق نمي خوردم...

از زبان برادر كوچيكترم!   نادر حبيبي  21/9/88

انسان در کل موجود عجیبیه، یعنی یه جورایی غیرقابل پیش بینی و قابل تغییر تا 180 درجه(در جوامع پیشرفته تا 360 درجه هم دیده شده) در واقع همین قدرت فکر و تصمیم گیری در انسان همانطور که باعث پیشرفتهای عظیمش میشه یه جاهایی معکوس عمل میکنه و بیشتر وقتها اون رو از حرکت به جلو بازمیداره. صحبت از نامردیه اونم از نوع مدرن و امروزیش.

خیلی دردناکه وقتی با کسی در نهایت صداقت و سادگی برخورد میکنی ولی طرف انگار نه انگار، همون گندکاریهای خودش رو انجام میده ککش هم نمیگزه(اصلا چرا بگزه؟!)

متنفرم از حساب و حسابگری در روابط بین دو دوست، چی میشد وقتی دو دوست به هم میرسیدن در سلام کردن به هم تنها منظورشون همون سلام باشه نه اینکه بعدها بشینی با خودت تحلیلش کنی ببینی که بعله سلام طرف از صدتا نیش و کنایه و ناسزا بدتر بوده و بعدش هم هی به خودت بگی مگه من چیکار کردم که طرف اینجوری برخود کرد(همون خوردن ارث باباش و این صحبتها...).

بعله اینجوریه، دنیا همینه، تا بوده همین بوده.

این اواخر یه جورایی رفتار خودم رو در مقابل بعضی اشخاص کمی تا اندکی(همون خیلی زیاد!) تغییر دادم تا گوشی دستشون بیاد که بعله ما هم فهمیدیم دنیا دست کیه، دیگه از صداقت در روابط با جنابعالی خبری نیست، چون خودت خواستی، چون لیاقتش رو نداشتی و نداری، همینه که هست، تا رفتارت رو درست نکنی از دوستی صادقانه خبری نیست(یکی زدی دو تا خوردی) ولی مگه از رو میرن لامصبها!

همیشه سعی کردم اگر حتی با کسی در حد سلام و احوالپرسی هم رابطه دارم اگر موقعی کمکی خواست دریغ نکنم، با دوست صمیمی که دیگه فبها، دوست ندارم در روابط دوستانه آدم حسابگری باشم اما تازه فهمیدم که مجبورم حسابگر باشم، مجبورم چون ضرر کردم منظورم ضرر مالی نیست دوستی رو با مادیات نمیشه سنجید، تاوان کارهای نکرده ای رو پس دادم و خیلی برام گران تمام شده، وقتی از دوستی اینچنین ضربه بخوری انگار  در درونت چیزی گم کردی، چون وقتی با کسی دوستی در قلب و روحت جایگاهی برای او کنار میگذاری و روز به روز این جایگاه رو مستحکمتر میکنی، در واقع احساس میکنم جایگاهی در قلب و روحم خالی شده و دیگر متعلق به آن دوست نما(همون تماشاگر نما در فوتبال) نیست، چه بهتر، جایگاهی که به جای اعتماد و دوستی با دروغ و دشمنی پر بشه، همون بهتر که وجود نداشته باشه.

نمیگم که من از فرشتگان آسمان هفتم پاکترم، ممکنه در روابط دوستانه همگی اشتباه کنیم اما اشتباه عمدی و سهوی دو مقوله ی 100 درصد متفاوتند که دومی هیچگاه به دشمنی تبدیل نمیشود.

البته شاید(شاید که نه حتما) تقصیر از خود من هم باشد، به هرحال خود انسان به سمت دوستانش جذب میشود اما کاش قبل از جذب شدن مدت زمانی را به محک زدن بپردازد، چیزی که من تا به امروز انجام نمیدادم و حالا که ضرباتش رو خوردم حسابگر شده ام.

باور کنید صد سال تنهایی می ارزه به 10 دقیقه دوستی با دوست نماها.

تا به امروز تعداد دوستان واقعیم از انگشتان دست تجاوز نمیکند کسانی که سالهاست آنها را میشناسم و در این سالها همواره بدی از آنها ندیدم. امیدوارم حسابگر باشید تا گرفتار نشوید.(این جمله آخر حالم رو گرفت.....ولی چاره چیه؟! امان از دست روزگار!)

عادل حبيبي 18/8/88

از راهی که آمده ام بر میگردم، اطرافم را دیوارهای سفید و خاکستری فراگرفته اند که گاهی شک میکنم رنگ واقعی آنها سفید است یا خاکستری؟! راه را پایانی نیست و یا اگر هست خیلی طولانی است.

باز میگردم و صورتهای خندان نقش بسته روی دیوار را نگاه میکنم، چقدر خوشحالند، یعنی در این دنیا غمی ندارند؟! به این سوال بی جواب اعتنایی نمیکنم و به راه خودم ادامه میدهم اینجا همه شاد و با نشاط هستند اما انگار جای من آنجا نیست با اینکه کسی تذکری نداده اما حس میکنم اینجا زیادی هستم و با قوت گرفتن این حس عزم خودم را برای بازگشت بیشتر جزم میکنم، طولی نمیکشد که به نقطه ای میرسم که دیگر دیوارها خاکستری و سفید نیستند، همه جا تیره و تار است، تیره تر از تیرگی، دلهای گرفته و ماتم زده، عجب جای بی صفایی است اما با همه ی بی صفاییش اینجا راحتترم، دیگر عجله ای برای بازگشت ندارم همانجا مینشینم و اشکال روی دیوار را نگاه میکنم، کسی از دوردستها، جایی که گویی مرز سفیدی و تیرگی است نام مرا فریاد میزند، من هم با اینکه اورا نمیشناسم ناخودآگاه نامش را صدا میزنم، عجیب است او همنام من است اما به جلو که میاید خود خود من نیست، من از او زشتترم، او از من باطراوتتر است، آری او را میشناسم، مدتهاست خبری از او ندارم، دوباره مرا به مرز روشنایی میکشاند و این قصه مدام تکرار میشود.

حالا به روشنایی عادت کرده ام اما هرازگاهی یادی از دالانهای تیره میکنم هرچند زیاد به آنجا نمیروم اما چه بخواهم و چه نخواهم بخشی از وجودم آنجا اسیر شد و ماند.

عادل حبيبي6/7/88

توی خیابان بی هدف قدم میزنم، باران نم نم میبارد و از برخورد قطرات به صورتم لذت میبرم، از نادرترین اوقاتی است که به گذشته و آینده فکر نمیکنم، فقط از باران لذت میبرم و ذهنم خالی است، خیلی خالی، انگار همین الان متولد شده ام و با تعجب به این دنیا و اطرافم نگاه میکنم، ویترین یک مغازه ی کتاب فروشی من را به خودش جذب میکند، با دیدن کتاب گزیده ی اشعار شهریار که انصافا جلد زیبا و صحافی قرص و محکمی دارد به یاد عزیزی می افتم که بسیار به اشعار این شاعر گرانقدر علاقه داشت، به عزیزی که دیگر اورا نخواهم دید، به عزیزی که هروقت و هرکجا به یاد او هستم و خواهم ماند. ناخودآگاه میخواهم به داخل مغازه بروم و کتاب را جهت هدیه دادن بخرم اما ناگاه به یاد می آورم که دیگر اورا نخواهم دید، بغض عجیبی گلویم را میفشارد و پاهایم برخلاف میلشان از رفتن به داخل مغازه سرباز میزنند.

امروز بیست و پنجم آبان است و برای من روز بخصوصی است، در تنهایی خودم و در دل خودم جشنی به پا کرده ام و با رفیق همیشگیم، تنهایی، به پایکوبی مشغولم. او میخندد و من میخندم، او گریه میکند و من آرامش میکنم، او به پرواز در می آید و من با بالهای شکسته تنها پریدن اورا نظاره میکنم.

می دانی؟! حتی تنهایی هم تحمل همنشینی مرا ندارد.

از طرف دیگر یه دیکتاتور تمام عیار شدم، دارم سعی میکنم درزمان حال زندگی کنم و به همین خاطر خودم را مشغول نگه داشته ام و 24 ساعت شبانه روز رو تقسیم بندی کردم تا ذهنم طرف گذشته ها نره، دیگه تمام کلاسهای دانشگاه رو میرم و جیم نمیشم، شروع کردم به مطالعه درس هام و دستی هم در طراحی سایت بردم، خلاصه مشغول مشغولم و به هیچکدام از احساساتم اجازه نمیدم خودشون رو بروز بدن و دایم سرکوبشون میکنم، هرموقع یکیشون میخواد تراووش کنه سریع جلوشو میگیرم، اون میگه آخه دیکتاتور نامرد منم حق حیات دارم و من میگم بی جا کردی اینجا فقط من دستور میدم و بهترین تصمیم ممکن اینه که تا اطلاع ثانوی دوروبر من پیدات نشه! اینم یه دوره ای داره و تموم میشه ولی تا به حال هیچوقت نسبت به احساساتم اینطور بی توجه نبودم یعنی مجبورم بی توجه باشم وگرنه بیچارم میکنن.

عادل حبيبي 25/8/88